Terug naar Nederland – bijna ingesneeuwd!

Het was al voorspeld door onze gids Elias gisteren – er zou sneeuw gaan vallen, in Lesotho (dachten wij). Echter – om 2 uur ’s nachts was er al een dik pak in ons resort gevallen, en er zou nog veel meer bijkomen. Het was sowieso een onrustig nachtje: na 3 weken uitgebreid dineren gaf de maag van Paul het op en dus de hele nacht op en neer lopen naar het toilet. Het vooruitzicht op een 3 uur durende terugrit naar Durban, door de sneeuw, maakte het alleen maar erger.

Dat verwacht je niet, op zomervakantie in Afrika, dat je de kerstfoto’s kunt maken! Jim en Mitch hebben het park verkend in de sneeuw. 

Het personeel liep met plastic zakken om hun schoenen door de sneeuw en maakte veel foto’s.

Gelukkig konden we na de Sani-pas ook het heuveltje van ons chalet naar beneden door de sneeuw wel aan, al slipte onze voorwiel-aangedreven auto behoorlijk. Hadden we bijna toch nog een 4x4 nodig gehad!

Helaas was er door de laaghangende bewolking geen mooi uitzicht op de Drakensbergen, maar wel uitzonderlijke plaatjes van yucca’s in de sneeuw.

De weg van het hotel naar Underberg, zo’n 25 km lang, was goed te berijden. Kouwelijke koeien in de wei, en ook nog een kleine antilope gezien. Daarna blijkt de weg naar Durban afgesloten te zijn, richting de bergen. Gelukkig gaan wij het dal in, maar toch hebben we zeker 50 km aan besneeuwde wegen voor de boeg.

Bij de kust begint de temperatuur op te lopen boven de 5 graden, en blijkt dat we maar een half uurtje langer gereden hebben, ondanks de sneeuw. Nog even door Durban gereden dus, de grootste Indiase gemeenschap buiten India. En dat kun je zien aan de bouwstijl en de mensen op straat. En in Durban schijnt de zon, en zijn er lange stranden met blauwe zee!

Ruim op tijd dus op de luchthaven van Durban, met de mooie naam King Shaka Airport. Splinternieuw, en maar 1 internationale vlucht per dag. Dat levert dus weinig klandizie op, en als wij in de vertrekhal aankomen zijn we de enige. Inmiddels zijn  zeker 20 passagiers, ik ben benieuwd welk type vliegtuig ze daarvoor inzetten!

Over de Sani-pas naar Lesotho

Als we opstaan blijkt dat de regen een laagje poedersneeuw op de hoge toppen heeft achtergelaten. Klaarheldere lucht dus we hebben goede hoop op vergezichten als we de Sani-pas oprijden.

Onderweg weer een typisch Afrikaanse benaming voor het damestoilet.

We rijden de Sani-pas omhoog in een 4x4 terreinwagen; onze gids Elias is een goede verteller. Hij legt uit hoe de Sani-pas in een eeuw veranderde van een migratie-route voor gnoe’s, via een ezelpad naar een weg die nauwelijks begaanbaar is voor terreinwagens. De handelspost is verlaten toen het transport van ezels overging op gemotoriseerd transport, wat de reis bekortte van 8 dagen tot 8 uur. Wel is er nog steeds een taxi-standplaats voor de bevolking van Lesotho.

Onderweg veel vogels; Elias ziet langs de weg dat er die nacht eland-antilopes hebben geslapen, en even later zien we ze aan de overkant van de kloof. Deze antilopes zijn 2 meter hoog!

Onderweg fraaie uitzichten op de pieken van de zuidelijke Drakensbergen.

Omdat we Zuid Afrika verlaten, moeten we weer langs de immigratie om stempels te halen.

Regelmatig stoppen we om aan de ijle lucht te wennen, en om van het uitzicht te genieten. Volgens Elias bestaat fase 1 uit het asfalt van de weg naar de handelspost, fase 2 is de Afrikaanse Massage tot aan de Zuid Afrikaanse grens, en daarna volgt fase 3: Aambeien!

We zijn inmiddels boven de boomgrens, en de watervallen zijn bevroren. Ook in de haarspeldbochten ligt ijs, dus de weg is glibberig.

De wolken drijven het dal in, en trekken dan weer weg. Dat geeft prachtige vergezichten op.

Op bijna 3 km hoogte komen we over de Sani-pas, en gaan de grens over naar Lesotho (weer stempels! En dan gaan we vanmiddag ook nog een keertje terug!).

Op deze hoogte woont het Lesotho-volk in lemen hutten. In de winter is er een permanente laag sneeuw in de omringende bergen waar de Merino-schapen grazen.

We krijgen in een hutje uitleg over het Lesotho-volk, hun koningen en strijd tegen Voortrekkers (Boeren) en Zulu’s. We eten brood en nemen er een slok bier bij. Fia en Jim kopen een warme muts voor de Nederlands winters.

Daarna lunchen we in de hoogste pub van Afrika, en drinken daar een Lesotho lager bij, die aanzienlijk beter smaakt! De tocht naar beneden gaat een stuk sneller, en geeft ons een permanent uitzicht over de hoogteverschillen die we hebben overwonnen.

Terug in het hotel gaan Jim en Mitch nog even zwemmen in de spa. Vanavond het laatste diner, iedereen heeft na 3 weken luxueus diner en reusachtige ontbijten een buikje ontwikkeld dus bij thuiskomst wacht de sportschool.

Langs Durban naar de Drakensbergen

Nog even in St Lucia inkopen gedaan voor de lange reis, bijna 500 km vandaag, langs Durban en daarna de bergen in. Nena slaat nog even haar slag bij de kleine marktkraampjes; onderhandelen in Afrika gaat wat stroever dan in Azië, er wordt niet zoveel bij gelachen en gesproken. Toch terugonderhandeld van ZAR 50 naar ZAR 30!

De tocht naar Durban gaat snel, komt langs vel suikerriet en houtplantages. Durban zelf lijkt een uitgestrekte stad, we komen alleen in de buitenwijken, voordat we afbuigen naar Pietermaritzburg. Dat is de meest Britse stad in Zuid Afrika, en inderdaad wanen we ons in een Engelse stad, met rode bakstenen gebouwen. Het is zondagmiddag en geen winkel open, dus het centrum is verlaten en onheilspellend. Na 20 minuten weer op pad dus.

Een tocht van 2 uur naar onze eindbestemming in Underberg, midden in de Drakensbergen (zo genoemd door de Boeren die de bergen vonden lijken op de rug van een draak). We rijden door heuvels met veel meertjes en koeien. Duidelijk is dit het melk-gebied van Zuid Afrika. Regenbuien hangen rond de bergen wat mooie plaatjes oplevert. Helaas belemmert het ook het zicht op de hoge pieken. Die bewaren we dan maar voor morgen.

Ons hotel, Drakensbergen Gardens Resort, ligt aan het einde van een 25 km lange weg. Onderweg meer boerderijen. Het hotel is een verzameling van chalets in verschillende stijlen.  Veel sportfaciliteiten ook, het geeft de indruk van een Engels Holiday Camp. Het diner wordt enigszins verstoord door de eerste grote groep Hollanders in groepsverband, die in hetzelfde hotel verblijft. ’s Avonds begint het te regenen, wat een kabaal maakt op het golfplaten dak. Hopelijk helder weer morgen.

's Middags met een bootje krokodillen en hippo's zoeken

Na het zwemmen lekker luieren bij het zwembad. Het is lekker in de zon, niet te warm, het is tenslotte winter hier.

Nog even haasten om op tijd bij de jetty te zijn. Er vertrekken 3 boten tegelijk, en al bij de eerste dieren blijkt dat niet zo handig te zijn - alle vogels vliegen weg! Verderop de eerste nijlpaarden, en een krokodil (er leven er 1.200 in dit meer maar we zien er uiteindelijk maar eentje!).

Onderweg zien we steeds een paar oortjes boven water komen waar een hippo over de bodem loopt: het is hier maar anderhalve meter diep. De boot gaat dwars door het riet om de mooiste foto's te kunnen maken. Het lijken zulke langzame en onschuldige dieren, maar nog maar een maand geleden is een man een been kwijtgeraakt toen er 's avonds een hippo in z'n tuin stond!

Veel vogels ook, waaronder de visarend, en de 'giant kingfisher'.

Verderop nog een stel buffels in het riet. Je zag ze niet maar je kon ze wel goed horen!

Een prachtig natuurgebied, met ook veel stranden, en het grote wild om de hoek in een aantal reservaten. Maar uiteindelijk zijn we gekomen voor de nijlpaarden! Let op hoe ze met hun grote bekken aangeven dat we in hun territorium komen!

Fietsen in Isimangaliso Wet Lands (St Lucia)

Een van de eerste beschermde natuurgebieden in Zuid Afrika, een combinatie van grote zoete meren en de warme Indische oceaan. Heel veel dieren dus hier, en omdat het vlak is kun je een stukje ontdekken op de mountainbike. Onze gids Kevas reed ons langs het meer en vertelde onderweg over de flora en fauna. Veel van de woorden uit de Zulu-taal, we zijn tenslotte in Zulu-land.

Voor fietsers is het bijvoorbeeld belangrijk dat je de acaciaboom herkent - dar zitten enorme stekels aan.

Al jarenlang is de monding van het meer afgesloten van de zee. Er worden plannen gemaakt om deze opening weer te creëren - met name het ontbreken van vis uit de Indische oceaan bepekt het voedsel van de krokodillen. De nijlpaarden hebben daar minder last van. Wel gevaarlijk, ook voor jonge mannetjes-nijlpaarden. Die worden verstopt door moeder anders bijt vader zijn eigen kroost (en rivaal) dood.

Over een vlonder rijden we naar het strand. Daar zien we hoe het meer is afgesloten van de zee, en ook het hoogste (begroeide) duin -150 m!

Via een soort van moeras rijden we terug naar St Lucia. Onderweg rijden we langs warthogs, zebra's en impala's. Die zie je niet als je naar school fietst in Voorburg!

Nog een dag in koninkrijk Swaziland, dan naar Santa Lucia

In Swaziland worden kleurrijke manden geweven. Verder natuurlijk het bekende houtsnijwerk, maar ook veel speksteen. Bij het hotel ziet Paul een vijvertje waarin nijlpaarden zijn uitgesneden. Veel te zwaar natuurlijk, maar toch ... We rijden de Ezulwini vallei in, waar de koning zijn villa heeft en veel marktjes zijn. Het eerste marktje is armoedig, veel dezelfde spulletjes in de kraampjes.

Opvallend is dat de onderhandelingen per telefoon verlopen. De vrouwen in de winkeltjes zijn blijkbaar niet de eigenaar! Paul vindt een nijlpaarden vijver en wordt voor ZAR 70 (Euro 7) de nieuwe eigenaar. Ook een bonsai-boompje hoort erbij, eens zien hoe we dat heelhouden tot in Nederland. Fia koopt vooral armbandjes, en Mitchell een houten cola-flesje.

Verderop een kaarsenfabriekje dat zelfs verkoopt in de Wereldwinkel in Rijswijk (Nena heeft er zelf kaarsen van verkocht tijdens haar stage). Het houtsnijwerk is hier van veel betere kwaliteit, en ook lokale, geweven artikelen zijn leuk en kleurig. We scoren een nijlpaard als kaars, een spekstenen olifant en een houten giraffe. We schieten al aardig op met onze safari!

Onderweg naar de grens veel dorpjes met lemen hutten, soms nog in de traditionele rondavel-vorm. Het lijkt wel alsof er altijd schoolkinderen op de weg lopen, in allerlei kleuren uniform. Ook koeien, schapen, geiten, honden en ezels.

In de dorpen ook vrouwen die opvallend veel op hun hoofd kunnen balanceren. Soms zien we een pomp waar drinkbaar water kan worden gehaald. Nog kilometers verder zien we dan kinderen met jerrycans langs de weg lopen. Het leven kost hier veel tijd.

Ook opvallend veel reclames ter bestrijding van AIDS. Grote borden waarschuwen tegen 'sugar daddy's', of roepen mannen op om zich te laten testen. De bushokjes, die hier om de kilometer langs de weg staan, zijn er ook mee versierd.

Als het al donker is, komen we in Santa Lucia aan. Deze plaats ligt aan de Indische Oceaan, en de eerste indruk is die van een badplaats. Toch gaan we morgen op een boottocht naar nijlpaarden en krokodillen.

Naar Swaziland

Om 6 uur 's ochtends schiet ik wakker: ik kan me niet herinneren waar ik de papieren gelaten heb om de lease auto te kunnen invoeren in Swaziland? Ik herinner me dat ze geschreven zijn maar heb ik ze ook meegenomen? Ik kijk alles vakjes na (gelukkig dit jaar geen camper!) en besluit het verhuurbedrijf te bellen. Gelukkig is de dichtstbijzijnde vestiging op weg naar Swaziland maar we vertrekken toch een uurtje vroeger.

Onderweg naar Swaziland wordt het bergachtig en ook steeds meer rondavels (ronde hutjes) te zien. Opvallend is het verschil in temperatuur - gisteren in Krugerpark 35 graden, vandaag 12 graden!

De formaliteiten aan de grens zijn zoals altijd omslachtig en verwarrend. Je krijgt een formulier met het nummerbord van de auto en het aantal personen. Dan moet ik de laptop aangeven (met serienummer!) en moeten we allemaal in de rij om Zuid Afrika uit te kunnen. Daarna een stukje rijden om Swaziland in te rijden, en dan weer in de rij voor stempels en road tax voor Swaziland. Uiteindelijk toch heel gemoedelijk en na een half uurtje zijn we in Swaziland.

Swaziland is de laatste absolute monarchie in Afrika. De koning (of eigenlijk: zijn moeder!) kiest ieder jaar een nieuwe vrouw voor hem: zijn vader had er 120! Het is een heel behoudend land, maar daardoor wel authentiek en met een heel vriendelijke bevolking. Wel arm en weinig ontwikkeling daardoor. Je kunt wel zien dat er veel gedaan wordt aan scholing van de jeugd - overal jongeren in uniforms, van heel klein tot heel groot!

Direct in Swaziland bezoeken we een glasblazerij, waar ze van gerecycled glas nieuwe produkten blazen. We kopen natuurlijk een kleine warthog, en een whiskyglas zodat ik thuis mijn whisky kan drinken uit een gerecycled colaflesje!

Op de parkeerplaats een foto van de familie op een berg glasscherven!

Langs de hoofdstad Mbabane waar je zo voorbijschiet (maar er rijden wel grote Mercedes-en rond met nummer bord 'M 39' en een klein prinsje dat van school wordt gehaald. Ons hotel wordt gerund door een Belgische; we lopen nog even naar een lokale waterval die bijna droog staat in de wintertijd. Het land is afgebrand en geblakerd, met allemaal paadjes waar de bevolking overheen loopt. Veel tijd in deze landen gaat verloren met reizen en wachten op een lift.

De kinderen verzamelen sprokkelhout en halen water in het riviertje. Ook hier het contrast tussen (wit (rijk) en zwart (arm).

Wij warmen ons in de pub op aan het haardvuur en kijken naar de Olympische Spelen. Goud voor Nederland!

Hazeyview – De laatste dag in het Krugerpark

Ontbijt met uitzicht op het olifantenreservaat, en in het riviertje zwemmen de hippo’s en krokodillen – volgende week zitten we alweer thuis dus nog even genieten. Op het park een Afrikaanse rookmelder.

Hazeyview is een plaatsje dat veel mogelijkheden biedt tot vermaak, maar eigenlijk gebaseerd op 2 van Zuid Afrika’s hoogtepunten: de Blyde River Canyon, en het Krugerpark. Wij zijn voor de safari gekomen dus besluiten we de laatste kans aan te grijpen voor de Big 5. Ook hopen we op een andere vegetatie en daardoor andere diersoorten. Op weg komen we langs een grote shoppingmall om lunch in te slaan. Langs de kant van de weg ook de meer traditionele winkeltjes en opvallend veen kappers. De Afrikaanse vrouwen hebben allemaal iets bijzonders gedaan met hun haar: vlechtjes, stijl, kleurtjes.

Inderdaad is het landschap meer savanneachtig. Dat betekent trouwens niet dat het uitgestrekte dorre vlaktes zijn. Nog steeds redelijk wat struiken maar veel meer en hoger gras. We gaan binnen door de Numbi Gate, en zien al na een paar kilometer de eerste buffels. Daarna wordt het landschap dor, en er zijn zwartgeblakerde stukken waar geen dieren te vinden zijn. In het Pretoriakop kamp zien we dat er leeuwen gezien zijn op de weg die wij afrijden, en bij drinkplaatsen. We rijden alle zandweggetjes af, en zien bij de drinkplaatsen onder andere waterbokken (behoorlijk harig!), nijlpaarden, af en toe een olifant in de verte.

Veel vogels ook, met lange namen die nog mooier zijn dan hun veren.

Zoals altijd veel impala’s en hier en daar een kudu. Toch lijken hier minder dieren te zijn dan in Phalaborwa, maar het is dan ook 34 garden (de dieren vermijden de hitte, dat is nu wel duidelijk). We maken een grote lus langs de Sabie-rivier, en daar komen de dieren naar toe om koelte te zoeken. Hele kuddes olifanten steken over (de kleintjes moeten rennen om bij te blijven). Ook een grote krokodil op een steen.

Verderop een paar buffels. Een giraffe vindt de blaadjes op de weg het lekkerst en blokkeert de auto’s.

We moeten nog doorrijden om op tijd terug te zijn bij de gate. Langs de kant apen die vaak samenleven met antilopes om samen de roofdieren te kunnen ontdekken.

In de ondergaande zon blokkeert een zebra de weg. Vlak naast ons blijken 2 neushoorns te staan. Die hadden we mooi over het hoofd gezien, terwijl het geen kleintjes zijn!

In het donker komen we bij de gate aan. Onderweg naar Hazeyview veel onverlichte auto’s, wandelaars in donkere kleren, gammele busjes die ieder moment stoppen om mensen in en uit te laden. Gevaarlijk situaties, dus we besluiten in het Hippo Hollow Estate te blijven voor diner.