Canopy Zip Lining in Storms River

Nog net voor de grote groep Engelse schooljongens ontbeten inclusief scones en clotted cream. Het hele dorpje doet wat koloniaals aan, er staan ook grote boomvarens die hier lokaal groeien.

Naar de Tree Top Zip Lining voor een wandeling door de kruinen van de bomen. Veel aandacht hier voor de ontwikkeling van de lokale bevolking. Door dit soort initiatieven worden voor de lokale bevolking banen gecreëerd (bijvoorbeeld het maken van onze videofilm en het verwerken tot een DVD levert weer 10 arbeidsplaatsen op. Idem voor het restaurantje waar we na afloop van de tocht een tosti aten).

Tijdens de zip-line tocht veel geleerd over de lokale natuur. Het hardhout hier (geelhout, ijzerhout, stinkhout) is bijna allemaal gekapt rond het begin van de 20ste eeuw. Wat nog over is, wordt beheerd als een Nationaal Park Tsitsikamma. Hier wonen bavianen, stekelvarkens, zwijnen en veel vogelsoorten. Ziplining is erg veilig, en toch moet je van je platform soms tot 30 meter hoogte in een gat springen.

Na afloop door de township terug naar Storm River Village. 

Daarna nog even de kust opgezocht. Het Nationale Park strekt zich uit tot 5 kilometer uit de kust, waar otters en dolfijnen voorkomen. Niets gezien helaas vandaag. Wel de eerste Suid Afrikaaners aan de braai bij de golven die op de rotsen breken.

Met behulp van 3 hangbruggen de riviermonding van de Storm River overgestoken. 

Het water van de rivieren hier is bruin van de tannine, van bomen en de grond. Ondanks de wintertijd toch nog wel bloemen gezien, en vogels.

Op weg naar Addo, de afstand viel weer eens erg tegen, nog 3 uur rijden. Nog even langs de bungee jump brug voor een laatste blik de diepte in. Terwijl het begint te schemeren, rijden we Port Elizabeth in, en komen zowaar in de file terecht van alle busjes die de zwarte werkers terugbrengen naar hun townships. Lange rijen van dergelijke wijken op de weg naar Addo. Dichtbij de stad nog keurige, identieke huisjes met elektriciteit en zonneboilers op het dak. Verderop (kilometers!) worden het hutjes kariger totdat er alleen maar houten planken en golfplaat over is. Ook de weg wordt slecht met grote pot holes.

We rijden nu langs de olifantenreservaten terwijl de zon ondergaat. In het donker de gravelroad op naar  Chrislin Bed & Breakfast, waar we in lemen hutten slapen. Toch wel warm water en een elektronisch alarm!

Gegeten in de lokale kroeg waar het weer heel opvallend is dat er nog steeds een grote scheiding is tussen de blanken die aan de bar zitten te eten, en de zwarten die de bediening doen.